viernes, 30 de enero de 2015

(2015) Anestesia - Zirkulutik Espiralera

Muy buenas,
Me acabo de enterar de ésto (gracias, Fres!):
https://es-es.facebook.com/anestesiataldea

(2015) Anestesia - Zirkulutik Espiralera:


https://www.youtube.com/channel/UCvahij4e2hjJjGYeu_4k4NA/videos




Después del mal sabor de boca del último concierto en el frontón del Antiguo... soy yo o INCLUSO Anestesia se está amoñando?!? Joder... ésto es preocupante!
Vamos a escuchar el disco y verles en Putzuzulo...

Edit: Vaya, todavía no está disponible en su Bandcamp:
http://anestesia.bandcamp.com/
Pone que "Releases 24 February 2015"
Fundament...

P.D: Algunas cosillas:






Actualización a 05/02/2015: Ok, entrada pillada y a ver si me responden para poder comprarles varios discos por Bandcamp.


Actualización a 20/02/2015: Sigo a la espera de que me respondan por el tema del Bandcamp. Qué sentido tiene montar algo así y no atender al correo?!? Yo flipo con la peña en la "Era de la Información"! Eh, Odei?

Actualización a 02/03/2015: Ni respuesta ni disco disponible en el plazo anunciado. COJONUDO! Viva Spanishtán!

Actualización a 05/04/2015: Bueno, después de esperar respuesta desde el 30/01/2015 para ver cuándo podría estar disponible el nuevo disco en descarga digital (salía el 04/02/2015 pero sigue sin haber nada en su BandCamp ni me han respondido al email), ayer me lo bajé en Mp3@320. Buen trabajo! Ja, ja, ja!!!
Nota: Pongo info sobre las canciones ya que TAMPOCO la hay por ningún sitio:

01 - Inoiz Baino Gehiago
02 - Noraino Versus Nondik
03 - Korapiloak
04 - Maite Zaitut, Hil Nazazu
05 - Hildakoen Bisita
06 - Droneak, Gerra Makurra
07 - Arrain Abisalak
08 - Epaia
09 - Erre
10 - Amets Fabrika
11 - Abdikazio
12 - Zaborra Gara
13 - Espirala
Ayer por la noche me lo escuché de camino a/y desde Lo Viejo y... MAL, MUY MAL!
Mira que hace tiempo estuve hablando con Mikel en el gaztetxe de Zarautz y le dejaba caer, medio en broma medio en serio, que, en mi opinión, se le empezaba a notar que se estaba empezando a empapar "demasiado" por lo que escuchan/hacen sus círculos...


Mira que me siguen gustando (2002) Anestesia - Ultra-Komunikatzen y (2007) Anestesia - Terapia (son diferentes pero aportan ALGO) pero ésto?!? Perdón, pero ésto no es Anestesia. Es un disco descafeinado y perezoso. Tengo que escucharlo algo más pero no se me quedó un SÓLO riff.
A ver el siguiente...


P.D: Entrevista en Berria:
http://www.berria.eus/paperekoa/1894/022/001/2015-03-20/entzulea_beti_da_kontserbadoreagoa.htm

Mikel Kazalis. Musikaria

«Entzulea beti da kontserbadoreagoa»

Barreneko mamuak uxatzeko tresna du musika. 30 urteko ibilbide oparoa osatu du, eta bazterrekotzat hartzen den genero bat kritika gordina egiteko baliabide indartsu bilakatu du. 'Zirkulutik espiralera' lan berria plazaratu du, Anestesiarekin.

2015-03-20 / Gorka Erostarbe

Nekatuta bezainbat ilusioz amaitu zuen Zirkulutik espiralera diskoaren grabaketa (Bonberenea Ekintzak). Anestesia taldearekin grabatu duen zazpigarren lan luzea da —bederatzi urte igaro dira Terapia kaleratu zutenetik—. Kantuak sortu ditu, gitarra jo du, eta grabaketaren soinu kontuez arduratu da. «Egia da zenbat eta gehiago kontrolatu prozesua, zenbat eta do it yourself-ago izan, Anestesiago izango dela. Lan ikaragarria da, eta batzuetan pentsatzen dut 'ni tontoa al naiz dena nire gain hartzegatik?' Baina bukatzen da, eta ahazten ditudanean antsietateak, gustura geratzen naiz». Ez da geldirik egotekoa Mikel Kazalis (Zarautz, 1968). Hamaika proiektutan parte hartu du 1985ean Anestesia sortu zuenetik, baina hura du kuttuna: «Oso ondo pasatu izan dut musikari aritu naizenetan, Negu Gorriaken, Kuraian... baina badut beste alderdi bat , sortzailearena, beharrezkoa dudana. Anestesia hori da niretzat». Hasieran zerbait laburrago sortzeko asmoa zuten, bospasei kantuz osatua... «Baina burua piztuta geneukan, eta hamahiru sortu ziren. Denak grabatuta, entzun, eta ikusi genuen hamahiruek joan behar zutela».

Bilboko Kafe Antzokian jo duzue oraintsu. Bete egin zen. Baina gehienak zuen belaunaldikoak ziren.

Gure belaunaldiko jendea bildu zen batez ere, baina azken urteetan ikusi dugu belaunaldi berriak ere sartu direla gure publikoaren artera. Eta kontzertuetan, ikusten dugu jendea gu hasi ginenean jaio gabe zegoena ere.

Bada dioenik egun gazte direnentzat musika klasikoaren parekoa dela rocka. Musika kontserbadoretzat ikusten dutela...

Normala da rocka bere errebeldia formula horretan ez egotea betiko ere. Gizartea aldatuz doan heinean, joerak, pentsatzeko moduak ere aldatuz doaz, eta garai batean rocka izan zen —eta niretzat oraindik ere bada— aldarrikatzeko tresna bat, eta nire deabruak kanporatzekoa. Baina egia da garai batean izan zena pixkanaka bukatzen edo ahitzen ari dela. Egungo gaztetxo askorentzat, rocka gauza zahar bat da...

Eta, hori ikusita, zer egin dezake rockaren indarrean sinesten duen musikariak: forma berriak topatu?

Edo ez. Edo egiten den hori egiten jarraitu. Musika klasikoa ere egiten da oraindik. Beti egongo da publiko bat, nahiz eta txikia izan. Areto txikiagoetan jo behar izaten dute heavy talde handiek ere. Lehen, belodromoak betetzen zituzten, eta, orain, aretoak, justu-justu. Baina areto horietan ere primeran pasatzen dugu, belodromoan baino hobeto.

Kafe antzokien moldeko aretoak ala gaztetxeak dira Anestesiaren berezko lekuak?

Gure ingurune naturala da gaztetxe ez oso handi bat, jendez beteta, eta izerditan blai dagoena. Baina Bilboko Kafe Antzokiko kontzertua ikaragarria izan zen. Gaztetxe bat bihurtu zen hura; giro aldetik ere etxean sentitu ginen.

Zuek, behintzat, bertan goxo ez egiteko asmoz agertu zarete Zirkulutik espiralera lanarekin. Itxitasunetik zerbait irekiagoren bila?

Etengabe ari gara gu bilatzen, nahiz eta jendeari kanpotik iruditzen zaion beti zarata bera edo tu-pa-tu-pa bera edo marruka egiten dugula [ barreak]. Disko bakoitzean bilatzen dugu zerbait berri. Eta, neurri batean, diskotik diskora eta biratik birara tarte handiagoak uzteko arrazoia da sentitu behar dugula gai garela zerbait berri eskaintzeko, eta ez jarraitzea inertziagatik urtero disko bat egiten. Disko honekin, bereziki, beste bueltatxo bat eman diogula uste dut. Entseatzen ari ginela konturatu ginen hau ez dela Anestesiatik espero dena edo jarraitzaileak ere erraz entzun dezakeena. Baten bati eskatuko dio ahalegin txiki bat, baina gu askoz ere gusturago geratzen gara sentsazio horrekin.

«Zirkuluan bueltaka, abiadura bizkortu espiral bihurtu arte, infiniturako bidaia amaigabean...» diozue Espirala kantuan. Ahalegin estilistiko bat badago zuen erritmoetan ere. Bizkortu egin duzue, baina baita aldaketa erritmikoak bilatu ere. Eta horrek hastapeneko Anestesiara garamatza, zirkulua osatuz berriz ere.

Bai. Diskoa egiten ari ginela, konturatu nintzen elementu batzuk gure garai zaharretakoak zirela. Adibidez, erritmo aldaketak; horiek asko egiten genituen hasierako maketetan. Gero joan gara zerbait linealago egitera, soinu hobe edo konpaktuago baten bila. Baina disko honetan, berriz ere bihurritu egin gara; ez genuen nahi ez aspertu eta ez asperrarazi. Eta abiadura ere badago, bai...

Eta Anestesiaren zaleak nola hartzen ditu aldaketa horiek?

Entzulea beti da kontserbadoreagoa. Oro har. Zuk aurretik egin duzuna espero du, baina arte diziplina denetan, eta bizitzan ere gertatzen da hori. Ohitu egiten da zerbaitera, edo gustatu egiten zaio, eta nahi du horrelako gehiago eskaintzea, baina sortzaileak behar du bilakaera bat eta bide berriak ireki edo arakatu, bizirik sentitzeko. Talka hori askotan sentitzen da. Baina disko honekin, oraingoz, jendea ez zaigu kexatu, eta ez da ohikoa. Zuzenekoetan ere inoiz baino gehiago ari gara kantu berriak jotzen. Zaleentzat bihurtu gara talde klasiko moduko bat, eta espero dute Iron Maidenen kontzertuetan bezala kantu mitikoak jotzea, eta ez du ezer berririk nahi. Oraingoan, arriskatu egin dugu, eta bederatzi-hamar bat sartu ditugu lan berritik gu ere piztuta gaudelako. Gu gustura sentitzen bagara, publikoak ere gozatu egingo du.

Metalaren eta thrasharen mundua bereziki kontserbadore edo hertsiagoa da, edo gainerako esparruetan bezalakoa?

Badago sektore bat nahiko itxia dena, bai. Guk gure entzule thrasheroari ere ahalegin bat eskatzen diogu. Gure abesti batzuk ez dira inondik ere thrashak. Badauzkagu abesti rockeroagoak, beste batzuk hardcore erabatekoak... Elementu asko sartzen ditugu. Baina uste dut beste esparruetan ere gertatuko dela itxitasunarena.

«Niri thrasha ez zait gustatzen, Anestesia bai». Hainbat eta hainbati entzundako esaldia da.

Bai, eta jende askok esan digu: «Inoiz ez nuke jarriko zuen disko bat etxean entzuteko, baina zuen kontzertu batera joan eta flipatu egiten dut». Nik uste dut estiloen gainetik badaudela beste gauza batzuk transmititzen direnak. Ni ez naiz tribu batekoa, eta edonoiz hunki naiteke edozein estilotako musikarekin, baita poparekin ere. Eta uste dut antzeko gauza bat gertatzen zaiola zenbaiti gure musikarekin ere.

Tribalismo handiegia dago Euskal Herrian musikaren esparruan?

Gu gaztetxoak ginen garaian igual gehiago zegoen, eta kalean ere oso markatua zen: heavyak, punkak, rockabillyak, borrokak... Uste dut zerbait aldatu dela hori, baina azkenaldian berriro ere joera bat itzultzen ari ote den dena bereiztekoa... Gu heavyak ginen, baina punkekin ere ibiltzen ginen, eta, hain zuzen ere, thrasha zen bi musika kulturen nahasketa: heavya eta metala batetik, eta punka eta hardcorea bestetik. Tribuen kontua tontakeria handi bat iruditzen zitzaigun. Gustatzen zitzaigun musika indartsua, eta kito. Uste nuen diluitu egin zela bereizketa hori eta jarraituko zutela nahasketa horiek. Baina sentitzen dut berriz ere punkak punk direla eta heavyak heavy, crossover proposamen gutxiago dagoela.

Anestesian konstante bat, Gu diskoko kantu haren leloak laburbiltzen duena: «Pentsatu, ez sinistu».

Bada taldea definitzen duen esaldi bat, bai. Eta beste bat izan liteke «Bere burua atxilotzen duen animalia bakarra gara». Askatasunaren kontzeptua beti egon da ardatz gisa. Letra guztiei erreparatuta zerk biltzen dituen? Bada, askatasun nahi batek...

Baina askatasuna oso zentzu zabalean hartuta...

Bai, esparru guztietan. Halako espiritu libre bat dago kantuetan. Baina ez zaigu batere gustatzen panfletarioak izatea. Gustatzen zaigu hitzek pentsarazteko balio izatea eta, erantzunak baino gehiago, galderak botatzea. Jendeak egin ditzala galderak barrenean, eta ondorioak atera ditzala.

Konstante gisa, hori; eta kontraste gisa, mezuaren eta formaren artekoa. Hitzetan badago pentsamendurako dei bat, eta musikan agerikoa da erraietatik ateratakoa dela, gordina...

Bai, hala da, baina nik biak sentitzen ditut erraietakoak, oso barrenetik ateratzen direla. Anestesia da niretzat barneko deabrua ateratzeko tresna bat ikaragarria. Azken diskoan ere badaude buruarekin baino gehiago bihotzarekin edo triparekin edo barneko zerbaitekin egindako kantuak.

Beste konstante bat ere aipatu duzu: gizakiaren kritika. Baina beti da gu batetik abiatuta. Zaborrak gara diozue lan berriko kantu batean.

Beti abiatzen gara autokritika batetik. Oso ohituta gaude entzuten «zuek zarete», «haiek dira» eta halakoak, baina, hasieratik, kritika egin izan dugu gugandik hasita: Etsai ikusiezinak horretaz ari zen, barnean daramagun faxistaz, barnean daukagun kabroiaz, nahiz eta gero mozorrotu egiten garen jende guay-az. Beti sentitu izan dugu beharra hori esateko, etsaiak inguruan soilik ez baizik gure barnean ditugula. Nahiz eta zuk erabaki funtzionatzeko modu bat, askotan joera instintiboak ateratzen zaizkizu kontra ere. Niretzat oso inportantea da horiek ere azaleratzea, eta, nire ustez, Euskal Herrian ez da asko egiten hori. Joera da «haiek», «zuek»...

Do it yourself filosofiari jarraitu diozuenok ez zenuten nabarituko musika industriaren krisia...

Guk merkatuaren krisia ez dugu askorik nabaritu. Lehen ez genuen asko saltzen, eta orain ere ez. Gure txikitasun horretan eutsi egin diogu, eta fenomeno kurioso bat gertatu zaigu, ez diskoen salmentarekin, baina bai kontzertuekin. Badirudi lehen baino morbo gehiago eragiten dugula; jende gehiago joaten da gure kontzertuak ikustera. Krisia badago, baina, zuk esan bezala, industrian, musikak jarrai dezake beste bide batzuetatik lasai ederrean.

Zenbait musikarik badu, hala ere, negarrerako joera oraindik.

Ikuspuntu profesional batetik, normala izan liteke negar egitea. Baina ikuspegi artistiko edo musikal batetik, krisiak bost axola.

Kultuko talde bilakatu zarete, baina thrasha euskaraz egiten duen askorik ez dago...

Ez; gainerako estiloetan bezala, ingelesez edo gaztelaniaz abesten dute gehiago, baina badira batzuk: Mitosia, Dama, Kraussk, Gabezia...
Actualización a 07/04/2015: Jooder, estoy escuchando (2007) Anestesia - Terapia y hay RIFFs, coño!

Actualización a 03/05/2015: Bueno, estoy pedete y tratando de exprimir la naranja para sacar algo de zumo.
CORRIJO: Hay DOS riffs: Hildakoen Bisita y algo de Arrain Abisalak.

Actualización a 22/12/2015: Ok, último disco disponible en el Bandcamp:
https://anestesia.bandcamp.com/album/zirkulutikespiralera
Ya era hora!

Actualización a 30/01/2016: Buff! Tengo ésto (del hilo de conciertos) abandonadete!
http://viviendoapesardelacrisis.blogspot.com.es/2015/08/conciertos.html

A ver si hoy puedo ir a ésto:
http://www.psilocybenea.com/agenda.php?id=235
Larunbatean, Mongien etxea = Metalaren etxea
2016/01/30 22:00tan
Anestesia + Hilotz
6€


Actualización a 09/02/2016: Bueno, sí que pude ir al concierto pero no quedaban entradas y, si no llega a ser por Dani y Mikel de Anestesia, me quedo fuera! Milesker, jaunak!

Y, por cierto, ya he podido comprobar que las maquetas que me quería bjar en FLAC de Bandcamp tienen la misma calidad que lo que tengo.


7 comentarios:

  1. amoñando???? tu flipas.... ya viste en putzuzulo, no??? egurra ta kitto...

    ResponderEliminar
  2. Aupa,
    A ver, el concierto de Putzuzulo estuvo bien, sí. Pero, claro, venía del último del Antiguo! Ja, ja, ja!!!
    Pero y los temas nuevos?!?
    No quiero hablar mucho antes de escuchar el disco nuevo pero...

    ResponderEliminar
  3. Asegurar que esta gente bajó el pistón, me resulta una auténtica frivolidad, sinceramente. Tengo el nuevo disco y siguen como siempre, siendo la puta ostia y, en mi opinión, son el mejor grupo de metal de Europa. Si sus letras no fueran en Euskera, seguramente tuvieran mayor alcance de público, pero ¿Qué queréis que os diga? Eso sería perder su sabor y carácter, prefiero que sigan así, auto-gestionando sus discos, masterizando su sonido en los estudios de Mikel y recibiendo el interés de una escena mayormente "undeground". La última vez que los vi en Putzuzulo, me acompañó un colega que no les tenía seguida la pista y se quedó asustado, literalmente. El tanque panzer euskaldun! Sin discusión!

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. Aupa, Israel!
      Vaamo a ver... NO me gustaron los adelantos de Youtube, TAMPOCO me gustaron los temas nuevos en Putzuzulo pero, a pesar de éllo, NO quiero hablar antes de escuchar el disco nuevo y el frívolo soy YO?!?
      Po vale!

      Eliminar
    2. Escuchado (Tiene cojones! Me lo he tenido que bajar ya que TODAVÍA no hay descarga digital ni respuesta al email! Bravo!) y entrada actualizada.

      Eliminar
  4. Amoñando?
    Si metieron una tralla en fiestas de Donibane (Iruña) que casi se derrumban los cimientos de las casas..........
    Como dicen por ahi, si fueran americanos, serían élite
    Egurra joder¡¡¡ Putos amos¡¡¡

    ResponderEliminar
    Respuestas
    1. A ver, yo estuve en la presentación del disco en el Gaztetxe de Zarautz (Putzuzulo) y me gustó el concierto pero hablamos del último disco, eh?

      Eliminar